Hypertensie: oorzaken, graden, stadia, symptomen, behandeling

Hypertensie, of arteriële hypertensie, is een aandoening die wordt gekenmerkt door een stabiele stijging van de bloeddruk, dat wil zeggen gedetecteerd door herhaalde metingen. Het gaat gepaard met vele ziekten en wordt beschouwd als een risicofactor voor de ontwikkeling van gevaarlijke complicaties van het cardiovasculaire systeem, waaronder beroerte en hartinfarct. Hypertensie, als de belangrijkste oorzaak van de pathologie in kwestie, vereist het nemen van medicijnen, waardoor de levensstijl en voeding van de patiënt worden genormaliseerd.

Bloeddruk is de kracht waarmee circulerend bloed op de wanden van bloedvaten inwerkt. Deze druk op het moment van samentrekking van het hart wordt systolisch genoemd, en tijdens de periode van ontspanning - diastolisch. Het bereik van normale waarden voor deze indicatoren is vrij breed.

Door talrijke observaties hebben wetenschappers geconcludeerd dat het risico op cardiovasculaire complicaties toeneemt met elke extra stijging van de bloeddruk met 10 mmHg. Kunst. al vanaf het niveau van 115/75 mm Hg. Kunst. Een medicijnverlaging van de druk alleen boven 140/90 mm bleek echter raadzaam. rt. Art., daarom wordt deze waarde als criterium genomen voor het bepalen van arteriële hypertensie.

Redenen

In ongeveer 90% van de gevallen is hypertensie de oorzaak van een stabiele stijging van de bloeddruk. Deze diagnose wordt aan de patiënt gesteld als er tijdens het onderzoek geen andere ziekten worden gevonden die gepaard gaan met hypertensie. Onder de nieuwste:

• nierpathologieën – pyelonefritis, glomerulonefritis, polycystische ziekte, diabetische nefropathie, nierarteriestenose;
• endocriene stoornissen - neoplasmata van de bijnieren, pancreas of hypofyse, hyperfunctie van de schildklier, de ziekte of het syndroom van Cushing, feochromocytoom;
• obstructief slaapapneusyndroom;
• klepdefecten of atherosclerotische laesies van de aorta.

Regelmatig gebruik van bepaalde medicijnen kan ook een hoge bloeddruk veroorzaken. Deze omvatten orale anticonceptiva, niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen, amfetaminen, corticosteroïden, geneesmiddelen die erytropoëtine bevatten, cyclosporine en cocaïne.

De kans op het ontwikkelen van hart- en vaatziekten, waaronder hypertensie, hangt nauw samen met de volgende risicofactoren:

• ongezonde voeding, inclusief overmatige hoeveelheden keukenzout, verzadigde vetten en transvetten, gebrek aan bladgroenten, groenten en fruit in de voeding;
• zwaarlijvigheid;
• pathologieën van het hart en de bloedvaten bij naaste familieleden;
• leeftijd ouder dan 65 jaar;
• sedentaire levensstijl;
• chronische stress;
• slechte gewoonten – roken, overmatig alcoholgebruik.

Classificatie

Als het mogelijk is een ziekte te identificeren die tot een verhoogde bloeddruk leidt, wordt arteriële hypertensie secundair of symptomatisch genoemd. Wanneer de oorzaak onbekend is, wordt hypertensie als primaire hypertensie beschouwd.

Deze laatste heeft een gefaseerd parcours:

1. Stadium I. Er zijn geen duidelijke tekenen van verstoring van de doelorganen die worden beïnvloed door een stabiele stijging van de bloeddruk: het hart, de nieren, arteriële en veneuze bloedvaten.
2. Fase II. Een van de genoemde symptomen of een combinatie daarvan is aanwezig, zoals een vergroting van de linker hartkamer, een duidelijke afname van de filtratiesnelheid in de nieren, albumine in de urine, een toename van de dikte van de wanden van de halsslagaders of het verschijnen van atherosclerotische plaques in hun lumen. In dit geval kunnen klinische manifestaties van de ziekte ontbreken.
3. Stadium III hypertensie. Er zijn een of meer pathologieën geassocieerd met atherosclerotische processen in het hart en de bloedvaten - myocardinfarct, acuut cerebrovasculair accident, angina pectoris, atherosclerose van de slagaders van de onderste ledematen of ernstige nierschade, gemanifesteerd door een uitgesproken afname van de filtratie en/of aanzienlijk verlies van eiwit in de urine.

Arteriële hypertensie is onderverdeeld in verschillende graden, afhankelijk van de maximaal gemeten bloeddruk:

1. Eerste graad. De systolische bloeddruk varieert van 140 tot 159 mm. rt. Kunst. en/of diastolisch – van 90 tot 99 mm. rt. Kunst.
2. Tweede graad. Systolische bloeddruk van 160 tot 179 mm. rt. Kunst. en/of diastolisch – van 100 tot 109 mm. rt. Kunst.
3. Derde graad. De systolische bloeddruk is meer dan 180 mm. rt. Kunst. en/of diastolisch boven 110 mm. rt. Kunst.

Er is ook een geïsoleerde vorm van arteriële hypertensie, waarbij alleen de systolische druk toeneemt terwijl de diastolische druk normaal is.

Symptomen

Vaak gaat een stijging van de bloeddruk niet gepaard met een verslechtering van het welzijn en kan deze voor de patiënt onopgemerkt blijven. Daarom is het zo belangrijk om regelmatig de bloeddruk te meten, vooral bij mensen van middelbare leeftijd en ouderen.

Manifestaties van hypertensie kunnen de volgende symptomen omvatten:

• hoofdpijn, vooral in de ochtend na het ontwaken;
• neusbloedingen;
• bloeding onder het slijmvlies van het oog;
• hartritmestoornis;
• wazig zicht, flikkerende vlekken;
• oorsuizen.

Een scherpe stijging van de bloeddruk naar hoge cijfers, vergezeld van een uitgesproken verslechtering van het welzijn, wordt een hypertensieve crisis genoemd. Meestal treedt het op wanneer de systolische druk stijgt tot meer dan 180 mmHg. Kunst. en/of diastolisch boven 120 mm Hg. Kunst. In dit geval ervaart de patiënt zwakte, misselijkheid, braken dat geen verlichting brengt, verminderd bewustzijn, angst en angst, spiertrillingen en pijn op de borst.

Complicaties

Een stabiele stijging van de bloeddruk tijdens hypertensie verhoogt het risico op cardiovasculaire pathologieën aanzienlijk, inclusief pathologieën die het leven van de patiënt bedreigen. Deze omvatten:

• acuut cerebrovasculair accident (beroerte);
• angina pectoris, hartinfarct;
• vasculaire dementie (dementie);
• chronisch nier- en hartfalen;
• atherosclerotische laesies van de bloedvaten van de onderste ledematen.

Diagnostiek

Het belangrijkste teken van hypertensie is een stabiele stijging van de bloeddruk, gedetecteerd in ten minste drie metingen op verschillende dagen in een rustige omgeving. Wanneer u voor het eerst in een ziekenhuis of kliniek de bloeddruk meet, is het belangrijk om de volgende regels te volgen om de juistheid van de verkregen resultaten te garanderen:

• Vóór het onderzoek moet de patiënt een paar minuten in een rustige kamer zitten om te kalmeren;
• de maat van de tonometermanchet moet overeenkomen met de dikte van de arm en het apparaat zelf moet ter hoogte van het hart worden gemonteerd;
• er worden twee metingen uitgevoerd met een interval van 1-2 minuten per hand; als er een groot verschil is in de verkregen cijfers, wordt een aanvullende meting uitgevoerd;
• bij oudere patiënten, maar ook bij mensen die lijden aan diabetes mellitus, of als een verlaging van de bloeddruk wordt vermoed bij een verandering in de lichaamshouding, worden de metingen in de eerste en vijfde minuut in staande positie uitgevoerd;
• Bovendien wordt de hartslag gedurende 30 seconden gemeten.

De arts maakt in een gesprek met de patiënt duidelijk op welke leeftijd de druk voor het eerst begon te stijgen, of er symptomen zijn zoals snurken met adempauzes tijdens de slaap, aanvallen van spierzwakte of plotselinge hartslag met zweten en hoofdpijn, en ongewone onzuiverheden in de urine. Het is ook belangrijk om erachter te komen welke medicijnen en voedingssupplementen hij gebruikt.

Als onderdeel van de eerste fase van het onderzoek naar hypertensie worden de volgende tests uitgevoerd:

• klinische bloedtest;
• algemene urineanalyse, detectie van microalbumine in zijn enkele en dagelijkse porties;
• biochemische bloedtest (cholesterol, lipoproteïneniveaus om het risico op atherosclerose te beoordelen, bloedelektrolyten - kalium, natrium, chloor, calcium, evenals glucose en creatinine);
• bepaling van het niveau van geglyceerd hemoglobine;
• bepaling van de concentratie van hormonen - thyroxine, triiodothyronine en schildklierstimulerend hormoon, antilichamen tegen schildklierperoxidase en thyroglobuline, aldosteron.

Als een erfelijke aanleg voor de ziekte wordt vermoed, is het mogelijk om genpolymorfismen te bepalen die verband houden met de ontwikkeling van arteriële hypertensie.

Om de risicofactoren voor de ontwikkeling te verduidelijken en bestaande cardiovasculaire pathologieën bij hypertensie te identificeren, worden instrumentele diagnostische methoden gebruikt:

• 24-uurs bloeddrukmonitoring;
• elektrocardiografisch onderzoek;
• echocardiografie;
• 24-uurs Holter-monitoring;
• duplexscannen van de brachiocefale, nier- of iliofemorale slagaders;
• echografisch onderzoek van de nieren en bijnieren;
• fundusonderzoek.

Voor hypertensie is het belangrijk om de bloeddruk thuis onder controle te houden door een dagboek bij te houden, waarin het nodig is om alle resultaten van metingen in de loop van de tijd, de ingenomen medicijnen en episoden van stress die een stijging van de bloeddruk kunnen veroorzaken, vast te leggen. In dit geval moeten de metingen zittend worden uitgevoerd, na enkele minuten rust, waarbij u uw hand op dezelfde hoogte houdt als uw hart.

Behandeling

Met een matig en laag risico op cardiovasculaire complicaties wordt de patiënt alleen aangeraden om zijn levensstijl te veranderen, zijn dieet aan te passen, af te vallen, de fysieke activiteit en speciale oefeningen voor hoge bloeddruk te verhogen, en slechte gewoonten op te geven terwijl hij regelmatig de bloeddruk meet. Vaak zijn deze maatregelen voldoende om de bloeddruk te normaliseren.

Een dieet voor hoge bloeddruk omvat het beperken van keukenzout, cafeïne, warm, zout, gerookt en gekruid voedsel, vetrijk voedsel, slachtafval, zoetwaren met botercrème en alcoholische dranken. Buiten een verergering van de ziekte is het toegestaan om niet meer dan 5 g zout per dag te consumeren. De aanbevolen dagelijkse vochtinname is 1-1,2 liter.

In het geval van een mislukte niet-medicamenteuze behandeling gedurende meerdere maanden, evenals in geval van een hoog risico op complicaties, nemen ze hun toevlucht tot antihypertensieve therapie met medicijnen tegen hoge bloeddruk, met als doel de bloeddruk te verlagen tot minder dan 140/90 mm. rt. Kunst. Voor patiënten met diabetes of mensen die al lijden aan pathologieën van het cardiovasculaire systeem, is het beoogde drukniveau zelfs nog lager: 130/80 mm. rt. Kunst.

Moderne medicamenteuze behandeling van hypertensie omvat een combinatie van twee of meer geneesmiddelen uit de volgende groepen:

• calciumantagonisten;
• angiotensine-converterende enzymremmers;
• angiotensine II-blokkers;
• diuretica (diuretica);
• b-blokkers;
• alfablokkers.

De overgrote meerderheid ervan is verkrijgbaar in de vorm van tabletten voor hoge bloeddruk.

Preventie

Preventie van exacerbaties van hypertensie omvat een tijdige diagnose en behandeling van ziekten van het cardiovasculaire, zenuw-, urineweg- en endocriene systeem, strikte naleving van alle aanbevelingen van artsen, inclusief niet-medicamenteuze behandeling en medicatie, evenals regelmatige meting van de bloeddruk.